نكته چگونگى استفادهء سپاهيان از اموال مردم مىدانيم در اسلام هر گونه تصرف در اموال ديگران بدون رضايت آنها جايز نيست و موجب ضمان و مسئوليت دنيوى و اخروى است . حال اين سؤال پيش مىآيد چگونه در سابق اجازه داده مىشد سپاهيان از اموال مردمى كه در مسير راهشان به سوى ميدان نبرد قرار داشتند بدون رضايت آنها استفاده كنند . پاسخ اين سؤال روشن است ، زيرا اولًا در گذشته وسايل نقليه بسيار سطحى و ابتدايى بود و فاصلهء مبدا حركت سپاه تا ميدان نبرد و دفاع از مرزهاى اسلام گاه بسيار زياد بود و امكان جابه‌جايى آن همه مواد غذايى و ساير وسايل مورد نياز سپاهيان براى يك مدت طولانى با آن وسايل ابتدايى امكان‌پذير نبود . ثانياً سپاه به عنوان دفاع از كشور اسلام و براى حفظ امنيّت مردم آمادهء جان‌فشانى بودند ، بنابراين هزينهء آنها طبعا بر دوش مردم بود و آنها حق داشتند ضروريات خود را از مردم بگيرند و آنها موظف بودند كه راضى باشند حتى اگر راضى نبودند سپاهيان مىتوانستند حق خود را از اموال آنها بردارند . ولى امروز كه فاصله‌ها به سبب وسايل نقليهء سريع السير كوتاه شده و امكان حمل نيازها با وسايل امروز بدون زحمت زيادى فراهم گشته و تمام ارتش‌ها مأموران تداركاتى منظم و با تجربه‌اى دارند ، نيازى به چنين چيزى احساس نمىشود و حكم حرمت غصب همچنان به قوت خود باقى است . ولى امكان دارد كه لشكريان اسلام براى حمله به دشمن از اراضى آباد مردم بگذرند و خساراتى به اين اراضى وارد شود و روشن است كه اين امر اگر ضرورى باشد باز حكم همان نيازهاى زمان سابق را پيدا مىكند . البته چنانچه بيت‌المال توان جبران خسارت‌ها را داشته باشد بايد پس از پايان جنگ به جبران آنها بپردازد .